HHGB2018

Na het ochtend toilet lopen Bas en ik naar het winkeltje waar we gisteren wat te drinken hebben gehaald. Nu gaan we voor de broodjes en wat beleg. We ontbijten en na een poosje komt ook de eigenaar we betalen de man, het was een super appartement. Het regent een beetje dus voor we vetrekken gaat de regenkleding aan. Het is best fris dus het is helemaal niet erg om de regenjas aan te hebben. We rijden richting Sipovo, op een of andere manier missen we de locatie waar Dutchbase is geweest. Waarschijnlijk hebben we het gewoon niet herkend. We rijden in westelijke richting richting Kupres. Kupres vroeger niet meer dan een kruising van wegen met wat huizen is behoorlijk gegroeid. Ik zit zo om me heen te kijken dat ik de afslag mis. Ik herinner me een tijd dat de dekking van GSM nog heel slecht was en dat in Kupres een GSM mast stond, daar kon je even naar huis bellen. We rijden door naar Sipovo, onderweg zie ik grasland, waar in 2000 nog bordjes met waarschuwing voor landmijnen stonden. In Sipovo wordt hard gewerkt, de weg ligt op vele plekken open. We stoppen bij een restaurant met een terras voor een kop koffie. Dit is republiekska Serpska, de servische enclave. Wat ons opvalt dat er niet zoveel welstand is als in Bugonjo, kleding en auto's hebben hun beste tijd gehad.

We bestellen koffie en krijgen geen barrista koffie maar oploskoffie. De motor van Gerard staat op de stoep, daar vindt de lokale hermandad wat van. Nog voor er wrijving kan ontstaan zetten de we nederig de motorfiets waar hij volgens de agent wel goed staat. Ik voel mij nog steeds niet op mijn gemak hier. Na de koffie rijden we dan ook vlug verder. Ik herken bepaalde stukken van de weg maar ook delen van de weg zijn omgelegd. We rijden richting Bihac, op de hoofdroute aangekomen stoppen we bij een tankstation om te tanken. Vanaf hier is het eigenlijk alleen de hoofdweg volgen. We rijden over een rijksweg en doorkruisen af en toe kleine plaatsen. Rond het middaguur vinden we een wegrestaurant om te lunchen. Hamburger met cola wordt het dit keer. Niet verkeerd en ik betaal voor ons allen met het wisselgeld dat ik gisteravond had gekregen bij de pizzaria. Nu zijn mijn Bosnia Convertibel Marks opper de pop. Rond drie uur komen we aan bij de grens. Geen problemen aan de grens. Weer in Kroatie zie je gelijk het verschil, meer welvaart. Otto seint dat we even moeten stoppen, er is een waarschuwing voor de ABS gaan branden. We kunnen geen oorzaak vinden en bellen voor de zekerheid met de garage. We kunnen doorrijden is het bericht. We hoeven maar een klein stukje als we aankomen bij onze Bed and Breakfast.

Deze wordt gerund door twee oude dames. De kamers zijn niet slecht en we hebben een eigen keuken, dus besluiten we om vanavond zelf wat te koken. Nadat we de motorkleding uitgedaan hebben lopen we naar een supermarktje in de buurt. Goede aanwijzingen van een van de dames leidt ons recht op het doel. We halen wat bier, fris, chips en spulletjes om een pasta maaltijd te maken. Terug bij de B&B strijken we neer op het terras, drinken een biertje en maken de dagelijkse vlog. Hierna ga ik de pasta maken, koken is ontspanning. Pasta is natuurlijk zo bereid en binnen 20 minuten zitten we aan de maaltijd. Het smaakt best al zeg ik het zelf. Terwijl we koken, praten en drinken zie ik een van de dames steeds om het hoekje gluren. Kennelijk vertouwen ze de stoere bikers niet. Rond 2300 is het tijd voor bedje, we ruimen alles netjes op en doen de vaat, tanden poetsen en dan naar naar bed.

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren, er wordt geen persoonlijke data vastgelegd.
Ok