HHGB2018

Na het ontbijt dat we weer bij de supermarkt hebben gehaald betalen we de lieve oude dametjes en vertrekken richting Slovenië. We stoppen eerst bij de ingang naar de watervallen, maar het is druk en nog een eind lopen. We willen ook niet onze beladen motorfietsen op de parkeerplaats laten staan. Dus na een kort bezoek aan de souvenirshop rijden we weer verder.  We drinken koffie in een restaurantje bij een rontonde het is goed warm en moeten we dus vocht aanvullen. Eenmaal in Slovenië zien we nog restanten van de Balkan oorlog die in Slovenië door de homogene samenstelling van bevolking gelukkig maar een 10 dagen heeft geduurd. Wat wij er nog van zien zijn beschoten huizen waar de bewoners niet zijn teruggekeerd.  De huizen liggen overigens in een schitterend natuurgebied en de vele reclameborden duiden op intensief gebruik voor grensverleggende activiteiten zoals klimmen en raften (nee niet ruften). Net als we opzoek zijn naar een plek om te lunchen slaat het noodlot toe, voor het eerst tijdens onze verre trips. Otto gaat hard onderuit op grind dat in ruime hoeveelheden ligt op de binnen weggetje dat de route ons aanwijst. Otto rijdt als laatste en vooraan hadden we niets in de gaten, wij waren ook druk met de uitdaging van het terrein en we hadden problemen met onze communicatiesysteem waardoor we niet met z’n vijven konden pairen en dus praten. Op de doorgaande weg bemerkte ik dat Gerard en Otto er niet waren. Ik ben heel langzaam gaan rijden en nadat we in de verte niemand konden zien zijn we gestopt om te bellen. Daar kwam het nieuws dat Otto gevallen en gewond was. We zijn toen terug gereden naar het punt waar de afslag naar de landweg was. Daar geparkeerd en per voet verder. Het is dermate steil dat we niet nog een keer een risico wilden nemen. Beneden aangekomen bleek Otto al te worden geholpen door local die verpleger was. Zijn inschatting was niet gebroken, maar Otto had pijn aan zijn voet of enkel die gedraaid onder zijn motor terecht was gekomen. Terwijl wij zaten te bedenken wat nu zegt Otto: “Het gaat wel weer”. Ik had mijn twijfels maar ik kan niet voelen wat hij voelt. We moeten nog een flink stuk we zjjn circa halverwege. Maar goed we krijgen Otto op de motor, bedanken de lokale meneer voor zijn hulp en vertrekken. Tijdens het rijden lijkt het goed te gaan tenzij Otto de verkeerde voet aan de grond zet. In het volgende stadje stoppen we voor lunch, afstappen van Otto gaat slechts met veel moeite. Na de lunch rijden we verder richting de hoofdstad Ljubljana. Daar stoppen we nog voor een cola maar rijden dan vlug verder naar onze eindbestemming een B&B in Kranj in het noorden van Slovenië. Naar Kranj is niet ver meer en we komen mooi op tijd in Kranj, daar krijgen we gelijk een halve liter godenvocht aangeboden door de eigenaresse van de B&B. We krijgen Otto maar met moeite van de motor en mijn twijfels rijzen.

FB IMG 1531256668166

We ondersteunen Otto naar de kamer en we bespreken wat we gaan doen. Er is geen restaurant op loopafstand, maar gelukkig bieden de mensen van de B&B aan ons naar een pizzeria te rijden. Dat gaat prima maar Otto gaat steeds minder en bij terugkomst hakken wij de knoop door, we gaan morgen niet rijden maar we gaan met Otto naar een ziekenhuis voor foto’s. We overleggen met de eigenaresse en zij is bereid om iemand ons te brengen. Met z’n vijven is wat veel en we spreken af dat Bas en ikzelf achterblijven bij de B&B. Gepland was een rondje Slovenië, gelukkig loopt Slovenië niet weg en kunnen we dat een andere keer doen.

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren, er wordt geen persoonlijke data vastgelegd.
Ok