Mostly cloudy

-9°C

Geiranger

Mostly cloudy
Humidity: 84%
Wind: WSW at 6.44 km/h
Friday
Mostly cloudy
-12°C / -7°C
Saturday
Mostly cloudy
-16°C / -8°C
Sunday
Cloudy
-11°C / -8°C
Monday
Snow showers
-8°C / -6°C

Ik wordt wakker als Gerard uit bed springt om te douchen. Gerard ligt boven in een van de bunkbeds en moet een behoorlijk stuk omlaag springen. Even later nadat Gerard eruit komt duikt ook Otto de badkamer in. Nadat we allemaal aan de beurt zijn geweest gaan we op zoek naar een kop koffie. We hebben afgesproken bij de eerste tankstop te gaan ontbijten, dus voor nu enkel koffie. Daarna gaan we nog even op het zonnedek kijken hoe het schip de richting Kiel vaart. Rond half tien mogen we naar de motoren, dus we zorgen dat we van te voren in de hut zijn om onze spullen op te halen. Met onze spullen lopen we naar de motor. Althans dat probeerden we, met al onze navigatie capaciteiten moesten we uiteindelijk toch bakzeil halen en een matroos vragen waar onze motoren stonden. De matroos bracht ons waar we moesten zijn, we bedankten hem hartelijk. Het beladen was zo gebeurd, door dat we rekening hadden gehouden met beladen eergisteren. Voor mij betekende dat enkel de tanktas vast maken en een tas in de zijkoffer doen. Daarna kun je de spanband verwijderen die de motor op z'n plaats houdt. We horen auto's starten maar wij moeten nog even wachten tot de auto's die ons insluiten wegrijden. Nu zijn wij aan de beurt, met een keurige slalom slinger ik naar ramp omlaag om vervolgens het schip uit te rijden. In Kiel regent het maar ik rij ons eerst uit de drukte van de haven weg, alvorens op een parkeerplaats te stoppen om onze regenkleding aan te doen. Even later wordt het verkeer in Kiel steeds drukker en voor dat we de ringweg bereiken rijden we in een file. Na een poosje zie ik dat de temperatuur van het blok oploopt. Een RT heeft een luchtgekoeld blok en heeft rijwind nodig om te koelen. En om iedere keer de motor uit te zetten is ook al zoiets. Maar dan rijden we eindelijk op de rondweg die ons naar de autobahn voert. Op de autobahn gaat het gas erop. Na een 70 kilometer zie ik de afslag naar tankstation Holmmoor en ik draai er af, voor brandstof voor de motor, maar nog meer voor brandstof voor mij. Gelukkig is er een complete bakkerij in het tankstation. Ik koop een kop koffie en een soort van kaas met tomaat brood, heerlijk. Ik laat me goed smaken. Voor we weer verder rijden ga ik nog maar een keer een sanitaire stop maken, tenslotte moeten we weer twee uur rijden. Dit blijkt later een toch niet zo te zijn. Bij Bremen rijden we weer een bui in en het valt me op dat Gerard en Otto opeens naar rechts gaan. Ik neem aan om de regenkleding aan te doen. Ik zelf had deze aan gehouden. Maar ik ga er voor de zekerheid bij de volgende parkeerplaats eraf gelukkig was deze niet ver. Ik loop terug naar de afslag zodat, als Gerard en Otto komen zij mij zien. Maar het duurt wel heel lang, ik ga maar eens bellen. In eerste instantie krijg ik geen contact, maar ff later belt Otto terug dat hij met pech langs de snelweg staat. Hij heeft inmiddels contact met de ANWB alarm centrale gehad en hulp is onderweg. Jeroen en ik rijden weer terug naar Otto en Gerard het is een kleine 15 kilometer van de parkeerplaats. Ik kijk nog even naar de zekeringen van Otto´s motor maar kan niets abnormaals vinden. We wachten en kijken hoopvol naar ieder geel voertuig dat voorbij rijdt.Na een poosje besluit ik maar bij te gaan zitten en het dagboek bij te werken. Na een uurtje of twee ben ik wel klaar mee. Otto belt nog eens met de ANWB die melden dat ze ons niet kunnen vinden. Otto verteld nogmaals met veel detail waar we staan. Na nog een uur verschijnt er dan toch een ADAC voertuig. Hij doet ongeveer het zelfde wat wij ook al hebben gedaan en geeft dan op. Hij verteld Otto dat de motor moet worden afgesleept. Hij wordt naar de dichtstbijzijnde dealer gebracht. Deze bekijkt of hij de motor in 48 uur kan repareren. Kan dat niet dan wordt de motor verder afgesleept naar Nederland. Otto is het er niet mee eens en checkt nog een keer met de ANWB, maar het schijnt toch zo te zijn. Even later arriveert de sleepwagen en de motor wordt vakkundig opgeladen. Wij volgen de sleepwagen naar de dealer. Deze blijkt vlakbij te zijn. Bij de dealer bespreekt Otto dat hij met ons naar huis rijdt. Als het nodig is rijdt hij volgende week weer terug om zijn motor op te halen. Inmiddels is het al redelijk laat, half zeven en we eten eerst een hamburger menu bij de Mc Donalds aan de overkant. De stemming is er een beetje uit, maar met een hamburger een cola komen we weer op krachten. We vertrekken weer richting Nederland. De rit gaat voorspoedig en we hebben goed de vaart erin. We stoppen nog een keer voor brandstof en koffie. Bij Osnabruck rijden we nog een heftige bui in. Maar niets kan ons nog stoppen. De ezels ruiken de stal. Om circa tien uur arriveren we bij tankstation de Bolder aan de A1 bij Holten, daar waar het allemaal begon, voor een laatste tankstop van vandaag. We besluiten met z´n allen nog naar Otto te gaan en daar elk ons weegs te gaan. Om circa elf uur zijn we thuis bij Otto. We groeten hem nogmaals en vertrekken dan snel naar huis. Ik rij nog een stuk met Jeroen mee, bij Amersfoort groet ik hem en dan is het nog een klein half uurtje voor dat ik thuis ben. Om precies vijf voor twaalf rijd ik de motor achterom op de plaats en geef mijn aangesnelde lief een hartstochtelijke kus, thuis komen is soms mooier dan reizen.

Ik wordt 's morgens maar langzaam wakker. Ik ben blij dat ik morgen mijn lief en kids weer zie, maar ook een beetje verdrietig dat ik afscheid moet nemen van dit mooie land. Het is lekker weer en er is geen haast om te gaan rijden. Ik zit buiten een beetje om te heen te kijken als ik Jeroen in zijn onderbroek spulletjes naar de motorfiets zie brengen. Ik kan het natuurlijk niet laten dit te fotograferen en gelijk op Facebook te zetten. Het is mijn beurt om de geur van een zweterige slaapzak van mij af te spoelen. In de douche spuit het gemalen water verfrissend op mijn hoofd. Ik maak het laatste doucheschuim op, heb ik dat even goed bemeten. Een weinig later ga ook ik fris en fruitig mijn bagage voor de laatste maal op de motor binden. Ik houd gelijk rekening met de ferry, ik wil de grote bagage tas er niet afhalen en pak dus alle spullen voor de nacht in één van de binnentassen van een zijkoffer.

Rond negen uur is het dan zover, we rijden terug naar het tankstation aan de rotonde. Hier worden de motoren voor het laatst van Noorse benzine voorzien, en zullen wij voorlopig voor het laatst bij een Noors tankstation ontbijten. We eten rustig ons ontbijt, dit keer een broodje gezond met een kop koffie. En dan kunnen we toch niet langer uitstellen, we moeten gaan rijden om op tijd voor de boot te zijn. We dienen voor twaalf uur bij de boot te zijn. We rijden weg en passeren de camping weer, ik werp een laatste blik naar de ingang. Met een diepe zucht rijd ik verder het nog slaperige dorpje Hokksund in. Na Hokksund komen we bij een rotonde die ons vrijwel onmiddellijk op de snelweg brengt. Na slechts luttele kilometers rijden we langs de kust. We rijden een serie tunnels door, die door het vele bouwverkeer, erg stoffig zijn. Ik sluit mijn vizier om niet al te veel stof te happen. Na een dik uur zie ik op de snelweg de afslag naar de boot naar Kiel. KIKADEWADO, een kind kan de was doen. Ik volg de borden maar de boot ligt er al en is van verre te zien. De formaliteiten zijn minimaal en we worden naar laan 26 gedirigeerd waar we geduldig wachten tot we aan boord mogen. Dat zal nog wel even duren, want net als bij onze aankomst stroomt de boot nog langzaam leeg met voertuigen. Een beetje jaloers zie ik een paar motoren voorbij schuiven. Leuk om te zien is dat er ook een F650GS bij is waar Jeanette ook op rijdt. Ik neem me voor om samen met Jeanette nog een keer te gaan motortoeren in Noorwegen. Rond half een gaan we dan aan boord. Ervaren als wij zijn, zijn de motoren binnen de kortste keren vastgezet. Ik neem de tanktas mee en een tas uit de zijkoffer. De tanktas bevat al mijn foto en film apparatuur en de tas uit de zijkoffer alles wat ik voor vannacht nodig heb. De helm laat ik ook achter bij de motor. Om te voorkomen dat hij valt bind ik hem vast met een van de spanbanden waar de tas achter op de motor mee vast zit. Samen gaan we op zoek naar onze hut die ergens in het voorschip blijkt te zijn. Wij ontdoen ons van de bagage en motorkleding en gaan gelijk naar het zonnedek. Het is mooi weer en vanaf hier kunnen we de afvaart prima volgen. Op het zonnedek weten een tafel te bemachtigen en ik ga op verkenning voor bier. Natuurlijk wist ik wel waar het was, maar toch duurt het dan lang voor dat weer aan de tafel zit. Er wordt omgeroepen dat de passagierslijst nog nagekeken moet worden en dat het nog even duurt voor dat we vertrekken. Er is bier dus: bedankt voor dit stukje nutteloze informatie. Maar dan zien we rook uit de schoorsteen komen en voelen een lichte siddering door het schip gaan, we varen. Kennelijk ziet de kapitein gevaar want na ongeveer een kwartier schrik me een hoedje als de scheepstoeter luid van zich doet horen. Mooi, adrenaline: check. Voor eten lopen we nog even door de souvenirs winkeltjes om wat voor mijn lief en de kids te kopen. Ik ben niet zo van de souvenirs en duurt dan ook even voordat ik een keuze heb gemaakt (later blijkt de keuze goed maar de maat fout). Eigenlijk is het grappig dat de hamburger tent al om zes uur sluit, dus wil je iets eenvoudigs eten dan moet je rond vijf uur daar naar toe. Dat doen wij dus ook. We bestellen een hamburgermaaltje en laten het ons smaken. Na het eten is het natuurlijk tijd voor koffie. Dat hebben ze op het observatiedek. Na even gewacht te hebben kunnen we daar aan een tafeltje zitten. Jeroen heeft een afterdinner dip. Hij heeft continue wegtrekkers. Ik zie hem vechten maar er is geen houden aan en even later zit hij lekker te gummienekken. De ober is het hier niet mee eens en maakt hem wakker. Slapende klanten kopen niks, bad for bussines denk ik dan maar. Een pianist speelt jazzy deuntjes en we kijken naar buiten waar de hemel langzaam oranje kleurt. Als na de pianist een meidengroep haar optreden begint is iedereen klaar wakker. We kijken geamuseerd naar hun optreden en de inmiddels verzamelde groep jonge mannen die zich dicht bij het podium hebben opgesteld. Omdat we morgen nog een behoorlijk stuk naar huis moeten rijden begeven we ons na het optreden naar de hut. Zonder probleem zak ik weg in een diepe slaap.

Na de douche en het beladen van de bagage nemen we afscheid van de campingbeheerder. Een jonge Nederlander die naar Noorwegen is geemigreerd. Ik laat ook een kaartje van de website achter zodat hij dit later terug kan lezen. We rijden de camping af en slaan linksaf richting de Vøringfoswaterval. We rijden op een circelende stijgende weg. Heel appart is dat dit regelmatig door een tunnel circeld. Eenmaal boven is daar de hoogste waterval van Noorwegen. Ik probeer de waterval op de foto vast te leggen maar zonder succes. Ik fotografeer de waterval dan maar in stukjes en ik moet kijken hoe ik die losse afbeeldingen aan elkaar kan stitchen. Er komen weer bussen met bejaarden, en een bus met vreemde Aziatische mensen. We maken dat we wegkomen voor dat de bussen weer de onze kant op moeten en dan voor ons rijden. We rijden weer eens over een hoogvlakte. Het navigatieapparaat geeft aan dat we op 1202 meter hoogte zitten. Bij een klein tankstation met slechts een enkele pomp stoppen we om te tanken en voor de brunch. We tanken de motoren af en lopen vervolgens naar de naast gelegen supermarkt. Ik koop wat broodjes een garnalensalade, lekah.

Bij het tankstation halen we nog een warme kop koffie. We gaan gezellig aan de picknicktafel eten. Ik ben in opperste stemming. En het picknicken vindt ik leuk om te doen. Ik schiet nog een paar fotos van ons en de omgeving voor we weer vertrekken. Het wordt natuurlijk wel anders als je een paar slecht weer hebt, maar ons zijn de weergoden goed gezind. Weemoedig denk ik eraan dat dit weer de voorlaatste dag in Noorwegen is. We maken ons weer gereed voor vertrek. We draaien weer naar het oosten. We komen in Geilo, aan de hotels te zien is dit een groot ski-oord. Het is er rustig als we er doorheen rijden. In de verte zie ik donkere wolken en plots is de weg veel natter dan voorheen. We stoppen om de regenkleding aan te trekken. Geen moment te vroeg blijkt. Want we rijden weer verder en we rijden eigenlijk een flinke bui in. Gelukkig regent het maar voor circa 20 minuten max een halfuur. We rijden door naar Uvdal. Daar staat een mooie staafkerk en die had ik in de route gesleuteld. Als we daar aankomen zien we dat het een kompleet openlucht museum is. Ik hrb geen behoefte om naar binnen te gaan en fotografeer de kerk van buiten het museum. Maar Jeroen is toch benieuwd en koopt een kaartje om binnen te kijken. Ik maak van de tijd gebruik om nog wat fotos te maken. Jeroen is er weer uit en verteld dat de kerk er van binnen uitziet alsof de mis juist heeft plaatsgevonden. We rijden door naar Vegli, daar hebben we een koffiestop gepland. Ondertussen is het weer gaan regenen en ik ben blij als we in Vegli stoppen voor koffie. We stoppen bij een gezellige koffieroom en ik bestel koffie met wafels, weer lekah. Als het tijd is om te vertrekken regent het nog maar een beetje. En een stukje verder door wordt het droog en warm. We stoppen dus om de regenkleding uit te trekken. Na een paar bochten is de weg onverhard. Nog de weg bij Opdal in gedachte probeer ik het toch een stuk. Maar de weg is droog en stevig genoeg. We gaan het avontuur aan en rijden circa 10 kilometer over een grindweg door het bos. Dan gaat de weg plotsklap weer over in een verharde weg. We toeren nog over wat landweggetjes tot we weer op een doorgaande weg komen. Vanaf daar is slechts 10 minuten naar de camping. We huren hier weer een hytte maar slikken de prijs maar even weg. De hytte is de duurste tot dan toe 1095 kronen. En eigenlijk is hij veel kleiner dan de hytte bij de trollstiggen. Je kunt zien dat dit niet ver van Oslo is. Er staan op de camping nogal wat caravans van weekend gangers. Omdat de temperatuur weer aardig is opgelopen doen we weer een korte broek aan en lopen naar het terras van de camping. We kijken naar wat er te eten is, maar we krijgen te horen dat als we willen eten dat nu moeten bestellen want de keuken gaat om zes uur dicht. Nou ja, we zijn nog niet aan eten toe en we hadden vlak voor de camping een restaurant en een tankstation gezien. We bestellen zo een goud gele rakker en gaan op het terras zitten. Het is altijd leuk om mensen te bekijken. We zien een paar Noren in een korte tijd zo dronken worden dat een taxi de enige manier is dat je nog thuis kan komen. Een hond die door zijn baasje aan een paal bij het perkje is gebonden, vertoond dominant gedrag en schraapt alle boomschors uit het perkje de straat op. Even later komt zijn baasje en roept wat in Noors tegen ons, wij kijken schaapachtig terug en halen onze schouders op. Dit keer (en de meeste andere keren ook) is het het (grote) lichaam van Jeroen die aangeeft dat er broodnodig gegeten moet worden. We slenteren naar het restaurant dat we hadden gezien. Daar blijkt dat de menukaart er ongeveer zo uitziet als bij het tankstation. Ze hadden echter ook Kebab, dus neem ik dat maar. De smaak is ongeveer zoals hier, echter is het in Noorwegen een soort van gehakt. Ik maak mijn bordje leeg, en we lopen weer terug naar onze hytte. Bij de hytte nemen we nog een blikje bier en ik leeg de cameras weer op de laptop. Jeroen en Gerard duiken in hun slaapzak terwijl Otto en ik nog een tijdje de videobeelden van Ottos gumball camera bekijken.

Doordat we gisteren reeds 130km van de route van vandaag hebben afgelegd, hebben we vandaag een rustig dagje. Slechts 100 km te rijden. We beladen de motoren en vertrekken nadat we de sleutel van de hytte in de brievenbus hebben gegooid. We rijden eerst naar de waterval die we gisteren hebben gezien vanaf het tankstation. We hoopten daar ook wat te kunnen eten maar ze serveren geen ontbijt.

Bij de waterval nemen we rustig de tijd om rond te kijken. Ik experimenteer wat met de fotocamera en zet Jeroen nog even op de film. We lopen de souvenirshop naar binnen en kijken wat rond. Zeldzaam eigenlijk dat het niet uitmaakt in welk land je bent, ze over het algemeen dezelfde spullen verkopen. Wel dan met de nationale vlag, dat dan weer wel. Ik probeer uit ieder land dat ik bezoek een sleutelhanger met een draaiend gedeelte te kopen en hier vindt ik er ook een. Die moet ik dus hebben. Ik hou er niet zo van om stickers op mijn brommer te plakken, maar ik koop toch een sticker met een eland erop voor het geval ik me bedenk. Er wordt weer een bus met bejaarden gelost en Otto maakt een praatje met de Nederlandse chauffeur van de bus. Hij verteld dat we precies het juiste moment hadden gekozen om naar Noorwegen te gaan. Ga je vroeger is er nog te veel sneeuw op de passen. Ga je later is de sneeuw verdwenen en zijn watervallen tot kleinere stroompjes geworden. Dat geeft me een goed gevoel als Otto dit verteld. Het is tijd om naar het tankstation te gaan. Mijn lichaam geeft signalen af dat het tijd is om te ontbijten. Jeroen en ik besluiten bij een gebrek aan broodjes gezond, dat het maar een pølser moet worden. Een pølser is Noors voor een broodje met een warme worst. Lekker met mayonaise en ketchup. Gerard en Otto kijken vol afgrijzen naar ons ontbijt. Moet kunnuh. Vanaf het tankstation rijden we weer in oostelijke richting. Het is een landelijke weg die langs verschillende meren voert en dan slingerend omhoog gaat. Via haarspelden gaat het dan weer naar beneden naar de Hardanger fjord. We volgende de contouren van deze fjord voor een behoorlijke poos. Ongeveer halverwege stoppen we voor een foto momentje. We leggen de fjord vast op de foto. Aan de andere kant van de weg is ook een waterval te zien. Otto klimt wat omhoog bij de waterval om een foto van boven te maken. Bij het afdalen glijdt hij uit en schaaft zijn elleboog. Maar omdat Judy zo lief is een geweest een complete EHBO (hut)koffer te maken, kan ik hem prima desinfecteren, even de tanden op elkaar, en daarna een flinke pleister erop plakken. We rijden weer door en vlak voor dat we weer gaan stijgen nabij Ulvik zien we weer een waterval die we natuurlijk ook willen fotograferen. Bij gebrek aan een parkeerplaats zetten de we de motoren strak aan de zijkant van de weg. Na wat gefotografeerd te hebben plaats ik de actioncam weer op de helm om de klim en de afdaling naar Ulvik vast te leggen. In Ulvik is het tijd voor de lunch, jammer genoeg is aan de rand van de Hardangerfjord geen eetgelegenheid. We vinden een grilrestaurant waar ze kennelijk alleen hamburgers en worsten grillen. Een worst hebben we vanmorgen al op dus wordt het een hamburger. Na het eten bellen we naar de Saebo camping in Eidfjord om een hytte te reserveren. Om te voorkomen dat we zoals in Voos misgrijpen. Dit lukt en we gaan weer rijden richting Eidfjord. De weg voert ons weer langs een van de vele meren. Op de camping aangekomen hebben we zelfs nog keus in hyttes. Gerard mag het zeggen en hij kiest een luxere hytte met eigen douche en toilet, helemaal goed! De uit Nederland geemigreerde campingbeheerder handelt alles prima af en vraagt zelfs of we een plankje voor onder de standaard nodig hebben. De hytte is zeer comfortabel en al vlug zitten we in korte broek op de veranda met een blikje bier die we in Ulvik hebben gescoord. De temperatuur is zeer aangenaam en Otto en ik lopen richting het meer om een paar fotos te maken. Het avond eten doen we deze avond op stand. Op advies van de campingbeheerder lopen we naar de overkant van de weg waar een hotel is. Daar staan pannenkoeken (of was het nou pannekoeken) op het menu. Ondanks dat er verder geen beschrijving van wat er op zit neemt Jeroen toch een pizza. Nadat wij de pannenkoek allang weggewerkt hebben merkt Jeroen dat de pizza nog bevroren is. Gelukkig voor hem willen ze hem nog wel even in de oven zetten. Jammer genoeg voor ons staat de TV aan is een voetbal wedstrijd gaande Nederland versus FC Legoland. Stift check in de box. Maar ook Oranje komt er net als Edgar  achter dat stiften een heftig spelletje is. Pech voor de oranje kabouters. Ik heb er zelf geen enkele emotie bij (uitgeschakeld). Ik loop naar het meer en bel in die ambiance nog even met m'n lief om verslag te doen van vandaag. Otto komt met zijn camera naar het meer waar hij mij een polariserende lens demostreerd. Grappig, de reflecties van het water verdwijnen gewoon. Op de weg terug maken we nog een praatje met onze Zwiterse buren. Het is dan tijd voor koffie geworden. Ik tover uit de topkoffer weer een paar zakje oploskoffie terwijl het water al wordt gekookt. Otto laat nog een muziekje uit zijn telefoon komen en voor we het in de gaten hebben is al middernacht. Om dat het niet donker wordt is het laat voor je er erg in hebt. We maken het bier op en rollen de slaapzak uit. Ik mag met Otto in het twee persoonsbed, nee we gaan geen lepeltje / lepeltje maar doen een negenenzestig.

We hebben al een ochtend ritueel opgebouwd. Gerard is meestal diegene die als eerste uit bed springt om te douchen. Ik verdenk hem er sterk van dit te doen voor dat iemand het toilet gebruikt voor een nummer twee. Ik gebruik deze tijd om rustig wakker te worden. We doen water in het koffiezetapparaat en met de meegebrachte zakjes cappuccino maken we een bakje koffie. Ik drink rustig mijn koffie met Otto die ook zijn eerste tabak van vandaag verbrandt. Jeroen observeert dit alles nog vanuit bed. De slaapzakken oprollen is meestal hetgeen dat volgt. Tenslotte gaat alles weer in de koffers en de tas op de motor. Daarna rijden we naar het tankstation om weer te tanken en te ontbijten. Gemiddeld tank ik circa voor 200 kronen per dag. We rijden weer weg in zuidelijke richting over een weg die zich door een dal slingert. Na ongeveer een half uur komen we bij een meer. Het is windstil en het water is bijna glad en weerspiegelt de besneeuwde bergtoppen van de overzijde van het meer.

Dit is dus het eerste fotomoment van vandaag, ik moet gewoon stoppen al na een half uur na vertrek. Na het nemen van de nodige gewone en HDR foto's gaan we vlug weer op pad want we waren gestopt op een bushalte. We volgen het meer een poosje als het weer bergop gaat. Noorwegen is vol met bergen, dalen, meren en fjorden. Dat is motor walhalla klimmen en dalen met veel bochten. We volgen al klimmend de weg omhoog. Langzaam worden de bomen spaarzamer verschijnen witte vlekken sneeuw en daalt de temperatuur. Het licht is ook anders. De actioncam heeft moeite met de sneeuw, en de spiegelreflex camera registreert een felle lichtblauwe lucht. Via een bochtige weg dalen we af naar haukdalsvatnet, een meer. We zien dat het maar goed is dat we vanochtend het meer hebben gefotografeerd. De wind is aangetrokken en er zijn allemaal golfjes te zien op het water van het meer. Even later stoppen we bij een veerstoep. Het veer komt net aan maar vertrekt pas over 25 minuten. Tijd om de benen te strekken en wat fotos te maken. Precies op tijd rijden we het veer op voor een tochtje van een half uur. Het gaat eerst naar Hellas. Alle autos die aan boord zijn moeten daar van boord. De autos die verder moeten naar Vangsnes maken een 180 graden bocht om weer het veer op te rijden. Wij staan aan de zijkant reeds in de juiste rijrichting. In Vangsnes slaan we rechtsaf af richting Vik. In Vik stoppen we bij een restaurant voor de lunch. Ze serveren een heerlijke baquette met zalm. Ik neem er een kop koffie bij. Later besluit ik nog een ijsje bij de Kiosk in de haven te kopen en zie dat de sinasappelsap ook in de aanbieding is. Twee voor de prijs van een, dus ik neem er twee mee voor onderweg. Vanuit Vik gaat het stevig omhoog. Er is weer een mooie hoogvlakte. Hierna rijden we rustig richting Voss. In Voss wacht ons helaas een teleurstelling. Er is geen hytte voor ons meer beschikbaar. De beheerder geeft aan dat er zes kilometer terug een andere camping met hytter is. Eigenwijs als ik ben sla ik dat advies in de wind omdat het niet op de route is. We gaan de route van morgen rijden en onderweg komen we ongetwijfeld nog een camping of boer met een hytte tegen. Dat blijkt een vergissing. We rijden weg uit Voss via een parallelweg. Het gaat vrijwel onmiddellijk omhoog. Mijn navigatiesysteem geeft aan de volgende afslag pas over 40 kilometer is. Ik realiseer me dat we in Voss niet getankt hebben. Niet erg voor de RTs maar de actieradius van Jeroens K is niet zo groot. Ik piep hem op via het com systeem, maar hij verzekerd mij dat hij nog voldoende brandstof heeft. Hoewel de omgeving mooi is heeft de weg die we rijden erg te lijden gehad van de vorst. Allemaal scheuren en gaten, zo slecht hebben we nog geen weg gezien. Na een uur komen we bij een stuwdam. Daar gaat het via een spiralende weg sterk omlaag. Sommige spiralen bevinden zich in een tunnel. We rijden Dale binnen. Daar stoppen we even om inkopen te doen voordat het acht uur is, anders hebben we vanavond geen biertje. Ik bestudeer de kaart om te zien of daar campings op staan. En inderdaad staan er op de route nog campings. Eerst gaan we maar eens tanken. Daarna rijden we een poosje parallel aan de Hardanger fjord en worden we door veel tunnels geleid. We slaan af naar wegnummer 7 weer een van de toeristische routes van Noorwegen. Na een half uur arriveren we dan eindelijk bij de camping. De beheerder is er niet meer maar andere gasten verzekeren ons dat er vrije hytte zijn waar de sleutel bij hangt. Ik bel voor de zekerheid de beheerder en hij bevestigd het verhaal. Hij wijst ons een hytte aan en de sleutel ligt op de plaats die hij aangeeft. Ik dank hem en we spreken af dat hij om tien uur vanavond nog even langs komt om af te rekenen. We halen de bagage van de motor. We hebben gezien dat we voor te eten moeten gaan rijden. Otto gaat op verkenning naar het tankstation om te zien of we daar kunnen eten. Even later belt hij en we rijden twaalf kilometer verderop naar een tankstation om te eten. Het is dan inmiddels acht uur. De pompbediende maakt een verrassend lekkere hamburger. Niet zo een diepvries ding wat ze in de magnetron stoppen, maar van een grote schijf gehakt op lekker broodje met verse groenten. Omdat het niet donker wordt in Noorwegen eten we de hamburger menu's buiten aan de picknicktafel op. Van uit het tankstation kunnen we een waterval zien en we besluiten deze morgen te gaan bekijken. We hebben vandaag al 130 kilometer van de route van morgen gereden dus we hoeven morgen maar 100 kilometer te rijden en hebben dus alle tijd van de wereld. Na netjes onze rommel opgeruimd te hebben rijden we terug naar de hytte. Dit is eigenlijk voor het eerst sinds ons vertrek dat we onbeladen rijden en dat voelt gewoon lekker aan. We rijden dan ook wat sportiever terug dan we de afgelopen dagen hebben gedaan. Bij de hytte terug trekken we een biertje los. De beheerder roept ons en ik ga naar hem toe om af te rekenen. We spreken een prijs van 800 kronen af. Als ik hem vraag naar de internet toegang verteld hij dat zijn schoonzoon dat allemaal doet en dat die er niet is. Vanavond dus geen foto's op de website. Dus ik volsta om alle video's en foto's veilig te stellen op de laptop en harddisk. Ondertussen luisteren we naar de muziek voor alle leeftijden op Otto's telefoon, maken de blikjes bier leeg en genieten van de rust. Ik weet niet meer hoe laat we naar bed gingen maar na zo een lange dag had niemand moeite ondanks het licht de slaap te vatten.

Subcategorieën

Wie is Online

U bevindt zich hier: Start Motortoertochten Noorwegen 2012