Ik wordt 's morgens maar langzaam wakker. Ik ben blij dat ik morgen mijn lief en kids weer zie, maar ook een beetje verdrietig dat ik afscheid moet nemen van dit mooie land. Het is lekker weer en er is geen haast om te gaan rijden. Ik zit buiten een beetje om te heen te kijken als ik Jeroen in zijn onderbroek spulletjes naar de motorfiets zie brengen. Ik kan het natuurlijk niet laten dit te fotograferen en gelijk op Facebook te zetten. Het is mijn beurt om de geur van een zweterige slaapzak van mij af te spoelen. In de douche spuit het gemalen water verfrissend op mijn hoofd. Ik maak het laatste doucheschuim op, heb ik dat even goed bemeten. Een weinig later ga ook ik fris en fruitig mijn bagage voor de laatste maal op de motor binden. Ik houd gelijk rekening met de ferry, ik wil de grote bagage tas er niet afhalen en pak dus alle spullen voor de nacht in één van de binnentassen van een zijkoffer.

Rond negen uur is het dan zover, we rijden terug naar het tankstation aan de rotonde. Hier worden de motoren voor het laatst van Noorse benzine voorzien, en zullen wij voorlopig voor het laatst bij een Noors tankstation ontbijten. We eten rustig ons ontbijt, dit keer een broodje gezond met een kop koffie. En dan kunnen we toch niet langer uitstellen, we moeten gaan rijden om op tijd voor de boot te zijn. We dienen voor twaalf uur bij de boot te zijn. We rijden weg en passeren de camping weer, ik werp een laatste blik naar de ingang. Met een diepe zucht rijd ik verder het nog slaperige dorpje Hokksund in. Na Hokksund komen we bij een rotonde die ons vrijwel onmiddellijk op de snelweg brengt. Na slechts luttele kilometers rijden we langs de kust. We rijden een serie tunnels door, die door het vele bouwverkeer, erg stoffig zijn. Ik sluit mijn vizier om niet al te veel stof te happen. Na een dik uur zie ik op de snelweg de afslag naar de boot naar Kiel. KIKADEWADO, een kind kan de was doen. Ik volg de borden maar de boot ligt er al en is van verre te zien. De formaliteiten zijn minimaal en we worden naar laan 26 gedirigeerd waar we geduldig wachten tot we aan boord mogen. Dat zal nog wel even duren, want net als bij onze aankomst stroomt de boot nog langzaam leeg met voertuigen. Een beetje jaloers zie ik een paar motoren voorbij schuiven. Leuk om te zien is dat er ook een F650GS bij is waar Jeanette ook op rijdt. Ik neem me voor om samen met Jeanette nog een keer te gaan motortoeren in Noorwegen. Rond half een gaan we dan aan boord. Ervaren als wij zijn, zijn de motoren binnen de kortste keren vastgezet. Ik neem de tanktas mee en een tas uit de zijkoffer. De tanktas bevat al mijn foto en film apparatuur en de tas uit de zijkoffer alles wat ik voor vannacht nodig heb. De helm laat ik ook achter bij de motor. Om te voorkomen dat hij valt bind ik hem vast met een van de spanbanden waar de tas achter op de motor mee vast zit. Samen gaan we op zoek naar onze hut die ergens in het voorschip blijkt te zijn. Wij ontdoen ons van de bagage en motorkleding en gaan gelijk naar het zonnedek. Het is mooi weer en vanaf hier kunnen we de afvaart prima volgen. Op het zonnedek weten een tafel te bemachtigen en ik ga op verkenning voor bier. Natuurlijk wist ik wel waar het was, maar toch duurt het dan lang voor dat weer aan de tafel zit. Er wordt omgeroepen dat de passagierslijst nog nagekeken moet worden en dat het nog even duurt voor dat we vertrekken. Er is bier dus: bedankt voor dit stukje nutteloze informatie. Maar dan zien we rook uit de schoorsteen komen en voelen een lichte siddering door het schip gaan, we varen. Kennelijk ziet de kapitein gevaar want na ongeveer een kwartier schrik me een hoedje als de scheepstoeter luid van zich doet horen. Mooi, adrenaline: check. Voor eten lopen we nog even door de souvenirs winkeltjes om wat voor mijn lief en de kids te kopen. Ik ben niet zo van de souvenirs en duurt dan ook even voordat ik een keuze heb gemaakt (later blijkt de keuze goed maar de maat fout). Eigenlijk is het grappig dat de hamburger tent al om zes uur sluit, dus wil je iets eenvoudigs eten dan moet je rond vijf uur daar naar toe. Dat doen wij dus ook. We bestellen een hamburgermaaltje en laten het ons smaken. Na het eten is het natuurlijk tijd voor koffie. Dat hebben ze op het observatiedek. Na even gewacht te hebben kunnen we daar aan een tafeltje zitten. Jeroen heeft een afterdinner dip. Hij heeft continue wegtrekkers. Ik zie hem vechten maar er is geen houden aan en even later zit hij lekker te gummienekken. De ober is het hier niet mee eens en maakt hem wakker. Slapende klanten kopen niks, bad for bussines denk ik dan maar. Een pianist speelt jazzy deuntjes en we kijken naar buiten waar de hemel langzaam oranje kleurt. Als na de pianist een meidengroep haar optreden begint is iedereen klaar wakker. We kijken geamuseerd naar hun optreden en de inmiddels verzamelde groep jonge mannen die zich dicht bij het podium hebben opgesteld. Omdat we morgen nog een behoorlijk stuk naar huis moeten rijden begeven we ons na het optreden naar de hut. Zonder probleem zak ik weg in een diepe slaap.

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren, er wordt geen persoonlijke data vastgelegd.
Ok