Met een gevoel van spanning worden wij deze ochtend wakker. Want ondanks dat we reeds 700km van Noorwegen onder onze wielen hebben zien door glijden, wacht ons vandaag de Trollstigen. Na het beladen van de bagage bestijgen we onze stalen rossen om naar Andelsnes te rijden voor tanken en ontbijt. Na het aftanken zetten we de motoren naast een picknicktafel en lopen terug het tankstation in om ontbijt te kopen. Ik kies een baguette met chili, er gaat niets boven een stevig ontbijt. In de zon en met het uitzicht is gewoonweg genieten van het ontbijt. Musjes komen bedelen om de laatste kruimels van ons ontbijt. We ruimen onze rommel op en checken de camera's voor we op weg naar de trollstigen gaan. Onderweg komen we erachter dat we niet de enigen zijn die de trollstigen omhoog willen rijden. Campers en vele bussen bejaarden willen naar boven. Bezorgd of wel goede film beelden kunnen maken lassen we een fotomoment in om een gaatje af te wachten zodat we ongestoord naar boven kunnen rijden. Maar al snel komt het besef dat het niet beter gaat worden dus rijden we maar verder. We kunnen een paar campers passeren en hebben dan tot bijna boven vrij baan. De haarspeldbochten zijn geweldig. Sommige zijn net geasfalteerd en er ligt nog grind in de binnenbocht dat we behendig omzeilen. Boven is het behoorlijk geconstipeerd. Men is nog aan een toeristcenter aan het bouwen. Ook de parkeerplaats wordt onderhanden genomen, maar nu het nog niet af is gaat dit ten koste van parkeerplek en de  eerste indruk is chaotisch. Omdat ik voorop rij ben ik op zoek naar een plek waar we de motoren veilig op de standaard kunnen zetten. Jeroen en ik lopen naar de uitzichtplaats om wat foto's naar beneden te schieten. Het lopen gaat moeizaam. Er ligt behoorlijk wat sneeuw en lucht is ijl. De bejaarden voor ons proberen overeind te blijven, maar op onze gevechtslaarzen kost Jeroen en mij dat geen enkele moeite. We nemen de foto's en lopen, de bejaarden ontwijkend, weer terug naar Gerard en Otto. Samen vertrekken we weer in zuidelijke richting. De weg slingert verder over een besneeuwd landschap. We rijden soms tussen sneeuwmuren van twee meter hoog. Op een parkeerplaatsje stoppen we om een foto te maken op de trollstigen.

Bijna aan het eind van de hoogvlakte stoppen we nogmaals voor fotos. We willen graag een foto voor de sneeuwmuur. Jeroen krijgt opeens een ingeving en met een steen krast hij hornets in de sneeuw.

Van de hoogvlakte dalen we geleidelijk. We rijden naar de veerstoep om het veer naar Eidsdal te nemen. We gaan aan boord voor de korte oversteek naar Eidsdal. Als we daar arriveren is het lunchtijd. We zien picknicktafels in de haven en een supermarkt aan de overzijde. We trekken onze motoren op de standaard naast de picknick tafel. In paartjes lopen we naar de supermarkt terwijl de anderen over de motoren waken.  Samen met Otto zijn wij aan de beurt om naar de supermarkt te gaan. Ik koop een paar broodjes en krabsalade. Om dit weg te spoelen neem ik een flesje sinaasappelsap mee. Terug aan de picknicktafel ga ik de broodjes te lijf met slechts mijn zakmes. Een oude man komt een praatje maken. Hij spreekt goed Engels en verteld ons dat er Nederlandse families in dit dorp wonen. Waarschijnlijk zat hij om een praatje verlegen of wilde hij de aandacht vestigen op zijn nogal gedateerde souvenirshop. we zullen het nooit te weten komen. Na nog wat foto's te hebben genomen vertrekken we weer. Het gaat weer stevig omhoog en al vlug rijden we weer in de sneeuw. Hierna gaan we via hairpins weer naar beneden. Beneden is de Geirangerfjord. We zien er verschillende cruiseschepen liggen. Het is een mooi gezicht. Bij het grootste cruiseschip varen kleinere bootjes af en aan om passagiers aan de wal te zetten. Wat we dan nog niet weten is dat dit allemaal bejaarden zijn die met vijftig stuk in bus gepropt worden  om voor ons uit Dahlsnibba omhoog te kruipen. Dat is waar wij ook naar toe willen. Gevolg is dat we in de eerste versnelling achter een bus aan moeten kruipen om in diens uitlaatgassen te rijden, NOT FUNNY! Ik ontwikkel dan ook een grondige hekel aan busschaffeurs, bejaarden, bussen en vooral de combinatie daarvan. Gelukkig stoppen ze boven en kunnen we verder weer ongehinderd door rijden. Wederom rijden we in de sneeuw. We zijn op weg naar de strynnesefjeldweg maar daar aangekomen blijkt deze nog gesloten te zijn. We rijden weer terug en nemen de tunnel. De tunnel brengt ons naar het dal van Stryn. Vreemde gewaarwording is dat het boven en in de tunnel slechts zo een vijf graden is terwijl als je de tunnel uitkomt je getroffen wordt door een muur van warme lucht die misschien wel twintig graden is. In Stryn nemen we een pauze voor een kop koffie (met appelgebak) bij een restaurant. Jeroen en Gerard bekijken net voor sluitingstijd nog een souvenirwinkeltje en Otto waakt over de motoren terwijl ik nog wat foto's maak.

Nadat iedereen weer bij de motor is rijden we weer door. We volgen een hele poos de kustweg aan de rand van de fjord. We rijden er bijna compleet omheen. In Byrkjelo worden we ontvangen door een vriendelijke campingbeheerster. We boeken een mooie Hytte voor de nacht, compleet met betegelde parkeerplaats voor de motoren. Het dorp kent geen restaurant maar in de supermarkt is een soort van Mc Donalds waar we wat eten en nog een paar blikjes voor deze avond meenemen. We maken nog een paar foto's met de telefoon die we gelijk op facebook zetten.  Het was mooie dag, veel te zien, veel te beleven. Onder het genot van een biertjuh zet ik nog wat foto's op de website voor we naar bed gaan.

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren, er wordt geen persoonlijke data vastgelegd.
Ok