Ik wordt weer wakker voordat de wekker gaat. Met handdoek en toilettas vertrek ik richting douche. De douche was heerlijk, warm water en een krachtige straal. Een spiegel was echter wel gemakkelijk geweest, nu scheer ik me op de tast. Als ik terug kom bij de hytte heerst er al bedrijvigheid. De anderen zijn al bezig met het beladen van hun motoren. Deze camping heeft een kantine en we gaan kijken of we er kunnen ontbijten. En ja ze verkopen er broodjes en er is warme koffie. Ik neem een broodje met ei en zalm, ik zeg lekah! Na het ontbijt leveren we de sleutel in en vertrekken. Eerst natuurlijk de motoren afgetankt en dan gaat het door de tunnel naar de Atlantikervej een van de nationaal toeristische wegen van Noorwegen. We rijden van de camping eigenlijk gelijk de tunnel in. Net de tunnel uit mogen we weer tol betalen, iets van 45 kronen. We rijden over een meanderende weg in het glooiende terrein. Het doet me enigszins denken aan Texel. We slaan links af naar Kvernes.

Ik heb gelezen dat daar een mooie staafkerk staat. Ik zie de staafkerk, maar zie niet hoe je er kan komen, dus we stoppen gewoon langs de kant van de weg om een paar foto's te maken. Later als we verder rijden zien we een afslag, maar omdat we toch al foto's hebben rijden we door. We rijden verder over deze kustweg. Het landschap glooit voor ons uit terwijl op zee het nog een beetje heiig is. Aan het begin van de Atlantik weg stoppen we bij een tankstation om onze camera's in gereedheid te brengen. We nemen nog een kop koffie, jammer genoeg hebben ze geen suiker. Als de camera's in stelling zijn en onze rommel is opgeruimd zie ik bij het starten dat Otto's koplamp het niet doet. Maar Gerard die graag op zeker gaat heeft reserve lampen aan boord, dus vervangen we de lamp nog even. Dan rijden we toch echt weg van het tankstation om de Atlantiker weg met onze camera's te vangen vanuit het perspectief van de motorrijder. De Atlantikerweg slingert van eiland tot eiland die met bruggen zijn verbonden. Een van deze bruggen gaat met een grote boog naar het andere eiland. Vandaag is de zee kalm, ik kan me voorstellen dat als de zee ruiger is dit een apparte ervaring zal zijn om over deze weg te rijden. Nu is het spectaculaire deel toch wel de hoge brug. Op de weg omhoog kun je niet zien wat er andere kant gebeurt. Daarna rijden we door een heuvelachtig sterk bebost landschap met na een bocht een inham waar bootjes geankerd wachten tot hun eigenaar er mee wegvaart. Na een uur of zo stoppen we bij een pittoresk restaurant. We kiezen allemaal iets van het menu en laten ons het goed smaken, buitenlucht maakt hongerig. We hebben natuurlijk voldoende foto's genomen. We kijken tussen de souvenirs alvorens we onze weg weer vervolgen. Er volgt een minder interessant stukje weg, mede door een automobilist die tergend langzaam voor ons gaat rijden, niets zo irritant dan ruim onder de maximum snelheid te rijden en niet te mogen inhalen. Eindelijk heeft hij kennelijk zijn bestemming bereikt en hebben we vrij baan. De weg gaat nu ook meer slingerend door het landschap. We passeren verschillende meertjes die eigenlijk gefotografeerd moeten worden. Maar er is geen verstandige plek om te stoppen. Dan is er eindelijk toch een meertje met een parkeerplaats. We stoppen voor een paar foto's en Otto en Gerard geven toe aan hun nicotine verslaving. Ik ga op zoek naar een plek om de druk van mijn blaas te halen. Niet lang nadat we vertrokken zijn is op het navigatiesysteem te zien dat er haarspeldbochten aankomen, we stoppen kort om de camera's te starten. Geen verkeerde keus want we gaan sterk stijgen en rijden een aantal mooie haarspeldbochten en komen eigenlijk geen ander verkeer tegen. Mijn bluetooth communicatie setje is gepaird met die van Jeroen en ik hoor hem luidkeels lachen. Boven aangekomen gaat het op de zelfde manier weer omlaag. De weg veranderd van een bergweg in een kustweg en voert ons langs een fjord. Halverwege in Mittet stoppen we bij een tankstation annex supermarkt annex garage annex apotheek. Otto grapt dat het waarschijnlijk ook het locale ziekenhuis is. Helaas hebben ze geen koffie en dus koop ik een flesje appelsap en een pak koeken, dat wel. Na alles verorberd te hebben zetten we weer koers naar Andelsnes. De kustweg is niet alleen bochtig maar kent ook leuke hoogte verschillen. Bij een mooie bocht met aan weerszijde een parkeerplaats stoppen we om foto's te maken. Niet alleen van ons zelf maar ook van de schitterende natuur. Dan arriveren we in Andelsnes. Hier wacht ons een kleine teleurstelling (deze is door de man zelf te verwerken). De camping die ik van te voren had geselecteerd heeft geen vrije hytte meer. De campingbeheerder adviseert ons richting de trollstigen te rijden. Daar is een camping met veel hytte. Goed advies. Als we daar arriveren zien we inderdaad mooie hytte aan de voet van de trollstigen. Samen met Jeroen loop ik de receptie binnen om te vragen of er nog een vrij is. Gelukkig zegt ons een vriendelijke dame dat er inderdaad een hytte vrij is. We rijden naar de hytte en deze blijkt van binnen nog veel mooier dan we hadden gedacht. Nog onder de indruk van de route van vandaag ontdoen we onze motoren van de bagage, en frissen ons op. Voor het diner moeten we met de motor naar het centrum van Andelsnes want zeven kilometer vinden we op dit moment te ver om te lopen. In Andelsnes zijn slechts twee restaurants en op advies van de camping beheerster kiezen we de pizzeria, overigens is het andere restaurant gesloten. Een blik op de menukaart laat zien dat ze naast pizza's nog veel meer serveren, ik kies voor de fish and chips. Het eten smaakt goed en omdat we met de motor zijn helaas geen bier. We hebben voor vanavond een blikje bier gekocht in de supermarkt voor dat we naar het restaurant gingen. In Dombas hebben we ervaren dat je in de supermarkt na acht uur geen drank meer kunt kopen. Terug op de camping zitten we op de veranda met het blikje bier. Ik download de bestanden van alle camera's en geniet van het uitzicht. Om half elf merken we op hoe licht het nog is. Met mijn telefoon maak ik een foto en zet hem via WIFI op facebook. Jammer dat mobiel internet in het buitenland zo duur is. Familie en kennissen reageren onmiddellijk op de foto. Maar zo gaat het ook. Nadat we alle accu's weer aan de laders hebben gehangen gaan we naar bed, morgen wacht ons de trollstigen.

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren, er wordt geen persoonlijke data vastgelegd.
Ok