Met een gevoel van spanning worden wij deze ochtend wakker. Want ondanks dat we reeds 700km van Noorwegen onder onze wielen hebben zien door glijden, wacht ons vandaag de Trollstigen. Na het beladen van de bagage bestijgen we onze stalen rossen om naar Andelsnes te rijden voor tanken en ontbijt. Na het aftanken zetten we de motoren naast een picknicktafel en lopen terug het tankstation in om ontbijt te kopen. Ik kies een baguette met chili, er gaat niets boven een stevig ontbijt. In de zon en met het uitzicht is gewoonweg genieten van het ontbijt. Musjes komen bedelen om de laatste kruimels van ons ontbijt. We ruimen onze rommel op en checken de camera's voor we op weg naar de trollstigen gaan. Onderweg komen we erachter dat we niet de enigen zijn die de trollstigen omhoog willen rijden. Campers en vele bussen bejaarden willen naar boven. Bezorgd of wel goede film beelden kunnen maken lassen we een fotomoment in om een gaatje af te wachten zodat we ongestoord naar boven kunnen rijden. Maar al snel komt het besef dat het niet beter gaat worden dus rijden we maar verder. We kunnen een paar campers passeren en hebben dan tot bijna boven vrij baan. De haarspeldbochten zijn geweldig. Sommige zijn net geasfalteerd en er ligt nog grind in de binnenbocht dat we behendig omzeilen. Boven is het behoorlijk geconstipeerd. Men is nog aan een toeristcenter aan het bouwen. Ook de parkeerplaats wordt onderhanden genomen, maar nu het nog niet af is gaat dit ten koste van parkeerplek en de  eerste indruk is chaotisch. Omdat ik voorop rij ben ik op zoek naar een plek waar we de motoren veilig op de standaard kunnen zetten. Jeroen en ik lopen naar de uitzichtplaats om wat foto's naar beneden te schieten. Het lopen gaat moeizaam. Er ligt behoorlijk wat sneeuw en lucht is ijl. De bejaarden voor ons proberen overeind te blijven, maar op onze gevechtslaarzen kost Jeroen en mij dat geen enkele moeite. We nemen de foto's en lopen, de bejaarden ontwijkend, weer terug naar Gerard en Otto. Samen vertrekken we weer in zuidelijke richting. De weg slingert verder over een besneeuwd landschap. We rijden soms tussen sneeuwmuren van twee meter hoog. Op een parkeerplaatsje stoppen we om een foto te maken op de trollstigen.

Bijna aan het eind van de hoogvlakte stoppen we nogmaals voor fotos. We willen graag een foto voor de sneeuwmuur. Jeroen krijgt opeens een ingeving en met een steen krast hij hornets in de sneeuw.

Van de hoogvlakte dalen we geleidelijk. We rijden naar de veerstoep om het veer naar Eidsdal te nemen. We gaan aan boord voor de korte oversteek naar Eidsdal. Als we daar arriveren is het lunchtijd. We zien picknicktafels in de haven en een supermarkt aan de overzijde. We trekken onze motoren op de standaard naast de picknick tafel. In paartjes lopen we naar de supermarkt terwijl de anderen over de motoren waken.  Samen met Otto zijn wij aan de beurt om naar de supermarkt te gaan. Ik koop een paar broodjes en krabsalade. Om dit weg te spoelen neem ik een flesje sinaasappelsap mee. Terug aan de picknicktafel ga ik de broodjes te lijf met slechts mijn zakmes. Een oude man komt een praatje maken. Hij spreekt goed Engels en verteld ons dat er Nederlandse families in dit dorp wonen. Waarschijnlijk zat hij om een praatje verlegen of wilde hij de aandacht vestigen op zijn nogal gedateerde souvenirshop. we zullen het nooit te weten komen. Na nog wat foto's te hebben genomen vertrekken we weer. Het gaat weer stevig omhoog en al vlug rijden we weer in de sneeuw. Hierna gaan we via hairpins weer naar beneden. Beneden is de Geirangerfjord. We zien er verschillende cruiseschepen liggen. Het is een mooi gezicht. Bij het grootste cruiseschip varen kleinere bootjes af en aan om passagiers aan de wal te zetten. Wat we dan nog niet weten is dat dit allemaal bejaarden zijn die met vijftig stuk in bus gepropt worden  om voor ons uit Dahlsnibba omhoog te kruipen. Dat is waar wij ook naar toe willen. Gevolg is dat we in de eerste versnelling achter een bus aan moeten kruipen om in diens uitlaatgassen te rijden, NOT FUNNY! Ik ontwikkel dan ook een grondige hekel aan busschaffeurs, bejaarden, bussen en vooral de combinatie daarvan. Gelukkig stoppen ze boven en kunnen we verder weer ongehinderd door rijden. Wederom rijden we in de sneeuw. We zijn op weg naar de strynnesefjeldweg maar daar aangekomen blijkt deze nog gesloten te zijn. We rijden weer terug en nemen de tunnel. De tunnel brengt ons naar het dal van Stryn. Vreemde gewaarwording is dat het boven en in de tunnel slechts zo een vijf graden is terwijl als je de tunnel uitkomt je getroffen wordt door een muur van warme lucht die misschien wel twintig graden is. In Stryn nemen we een pauze voor een kop koffie (met appelgebak) bij een restaurant. Jeroen en Gerard bekijken net voor sluitingstijd nog een souvenirwinkeltje en Otto waakt over de motoren terwijl ik nog wat foto's maak.

Nadat iedereen weer bij de motor is rijden we weer door. We volgen een hele poos de kustweg aan de rand van de fjord. We rijden er bijna compleet omheen. In Byrkjelo worden we ontvangen door een vriendelijke campingbeheerster. We boeken een mooie Hytte voor de nacht, compleet met betegelde parkeerplaats voor de motoren. Het dorp kent geen restaurant maar in de supermarkt is een soort van Mc Donalds waar we wat eten en nog een paar blikjes voor deze avond meenemen. We maken nog een paar foto's met de telefoon die we gelijk op facebook zetten.  Het was mooie dag, veel te zien, veel te beleven. Onder het genot van een biertjuh zet ik nog wat foto's op de website voor we naar bed gaan.

Ik wordt weer wakker voordat de wekker gaat. Met handdoek en toilettas vertrek ik richting douche. De douche was heerlijk, warm water en een krachtige straal. Een spiegel was echter wel gemakkelijk geweest, nu scheer ik me op de tast. Als ik terug kom bij de hytte heerst er al bedrijvigheid. De anderen zijn al bezig met het beladen van hun motoren. Deze camping heeft een kantine en we gaan kijken of we er kunnen ontbijten. En ja ze verkopen er broodjes en er is warme koffie. Ik neem een broodje met ei en zalm, ik zeg lekah! Na het ontbijt leveren we de sleutel in en vertrekken. Eerst natuurlijk de motoren afgetankt en dan gaat het door de tunnel naar de Atlantikervej een van de nationaal toeristische wegen van Noorwegen. We rijden van de camping eigenlijk gelijk de tunnel in. Net de tunnel uit mogen we weer tol betalen, iets van 45 kronen. We rijden over een meanderende weg in het glooiende terrein. Het doet me enigszins denken aan Texel. We slaan links af naar Kvernes.

Ik heb gelezen dat daar een mooie staafkerk staat. Ik zie de staafkerk, maar zie niet hoe je er kan komen, dus we stoppen gewoon langs de kant van de weg om een paar foto's te maken. Later als we verder rijden zien we een afslag, maar omdat we toch al foto's hebben rijden we door. We rijden verder over deze kustweg. Het landschap glooit voor ons uit terwijl op zee het nog een beetje heiig is. Aan het begin van de Atlantik weg stoppen we bij een tankstation om onze camera's in gereedheid te brengen. We nemen nog een kop koffie, jammer genoeg hebben ze geen suiker. Als de camera's in stelling zijn en onze rommel is opgeruimd zie ik bij het starten dat Otto's koplamp het niet doet. Maar Gerard die graag op zeker gaat heeft reserve lampen aan boord, dus vervangen we de lamp nog even. Dan rijden we toch echt weg van het tankstation om de Atlantiker weg met onze camera's te vangen vanuit het perspectief van de motorrijder. De Atlantikerweg slingert van eiland tot eiland die met bruggen zijn verbonden. Een van deze bruggen gaat met een grote boog naar het andere eiland. Vandaag is de zee kalm, ik kan me voorstellen dat als de zee ruiger is dit een apparte ervaring zal zijn om over deze weg te rijden. Nu is het spectaculaire deel toch wel de hoge brug. Op de weg omhoog kun je niet zien wat er andere kant gebeurt. Daarna rijden we door een heuvelachtig sterk bebost landschap met na een bocht een inham waar bootjes geankerd wachten tot hun eigenaar er mee wegvaart. Na een uur of zo stoppen we bij een pittoresk restaurant. We kiezen allemaal iets van het menu en laten ons het goed smaken, buitenlucht maakt hongerig. We hebben natuurlijk voldoende foto's genomen. We kijken tussen de souvenirs alvorens we onze weg weer vervolgen. Er volgt een minder interessant stukje weg, mede door een automobilist die tergend langzaam voor ons gaat rijden, niets zo irritant dan ruim onder de maximum snelheid te rijden en niet te mogen inhalen. Eindelijk heeft hij kennelijk zijn bestemming bereikt en hebben we vrij baan. De weg gaat nu ook meer slingerend door het landschap. We passeren verschillende meertjes die eigenlijk gefotografeerd moeten worden. Maar er is geen verstandige plek om te stoppen. Dan is er eindelijk toch een meertje met een parkeerplaats. We stoppen voor een paar foto's en Otto en Gerard geven toe aan hun nicotine verslaving. Ik ga op zoek naar een plek om de druk van mijn blaas te halen. Niet lang nadat we vertrokken zijn is op het navigatiesysteem te zien dat er haarspeldbochten aankomen, we stoppen kort om de camera's te starten. Geen verkeerde keus want we gaan sterk stijgen en rijden een aantal mooie haarspeldbochten en komen eigenlijk geen ander verkeer tegen. Mijn bluetooth communicatie setje is gepaird met die van Jeroen en ik hoor hem luidkeels lachen. Boven aangekomen gaat het op de zelfde manier weer omlaag. De weg veranderd van een bergweg in een kustweg en voert ons langs een fjord. Halverwege in Mittet stoppen we bij een tankstation annex supermarkt annex garage annex apotheek. Otto grapt dat het waarschijnlijk ook het locale ziekenhuis is. Helaas hebben ze geen koffie en dus koop ik een flesje appelsap en een pak koeken, dat wel. Na alles verorberd te hebben zetten we weer koers naar Andelsnes. De kustweg is niet alleen bochtig maar kent ook leuke hoogte verschillen. Bij een mooie bocht met aan weerszijde een parkeerplaats stoppen we om foto's te maken. Niet alleen van ons zelf maar ook van de schitterende natuur. Dan arriveren we in Andelsnes. Hier wacht ons een kleine teleurstelling (deze is door de man zelf te verwerken). De camping die ik van te voren had geselecteerd heeft geen vrije hytte meer. De campingbeheerder adviseert ons richting de trollstigen te rijden. Daar is een camping met veel hytte. Goed advies. Als we daar arriveren zien we inderdaad mooie hytte aan de voet van de trollstigen. Samen met Jeroen loop ik de receptie binnen om te vragen of er nog een vrij is. Gelukkig zegt ons een vriendelijke dame dat er inderdaad een hytte vrij is. We rijden naar de hytte en deze blijkt van binnen nog veel mooier dan we hadden gedacht. Nog onder de indruk van de route van vandaag ontdoen we onze motoren van de bagage, en frissen ons op. Voor het diner moeten we met de motor naar het centrum van Andelsnes want zeven kilometer vinden we op dit moment te ver om te lopen. In Andelsnes zijn slechts twee restaurants en op advies van de camping beheerster kiezen we de pizzeria, overigens is het andere restaurant gesloten. Een blik op de menukaart laat zien dat ze naast pizza's nog veel meer serveren, ik kies voor de fish and chips. Het eten smaakt goed en omdat we met de motor zijn helaas geen bier. We hebben voor vanavond een blikje bier gekocht in de supermarkt voor dat we naar het restaurant gingen. In Dombas hebben we ervaren dat je in de supermarkt na acht uur geen drank meer kunt kopen. Terug op de camping zitten we op de veranda met het blikje bier. Ik download de bestanden van alle camera's en geniet van het uitzicht. Om half elf merken we op hoe licht het nog is. Met mijn telefoon maak ik een foto en zet hem via WIFI op facebook. Jammer dat mobiel internet in het buitenland zo duur is. Familie en kennissen reageren onmiddellijk op de foto. Maar zo gaat het ook. Nadat we alle accu's weer aan de laders hebben gehangen gaan we naar bed, morgen wacht ons de trollstigen.

Vandaag wordt ik alweer voor de wekker wakker. Na het douchen hoor ik ook de anderen wakker worden. Ik begin al vast m'n spullen bij elkaar te pakken en naar de motor te brengen. De deur naar de slaapkamer werkt met een pasje, niet handig als je continue in en uit loopt. Daarom zet ik een blikje fris tussen de deur en de deurpost. Dat blijkt later als de deur uit mijn hand schiet geen goed plan. Het blik spat uit elkaar en alles zit onder de cola, heb ik wat schoon te maken. Om negen uur leveren we de sleutel weer in bij de receptie en bedanken we voor de gastvrijheid. Toch mooi dat dit kan. Wij rijden eerst naar de bakker voor het ontbijt. Ik kies zoete broodjes en een bak koffie.

Na de innerlijke mensch is het ook tijd om de motoren af te tanken voor de reis naar Kristiansund. Dan gaat het weer gebeurah!. Op de rotonde nemen we de weg naar Opdal en rijden de sterk stijgende weg omhoog. Boven aangekomen rijden we op karig begroeide hoogvlakte zo'n landschap heb ik nog niet gezien. In verte zien we besneeuwde bergtoppen en besluiten we te stoppen voor een fotomoment. Omdat de motoren inmiddels op bedrijfstemperatuur zijn controleren we ook het oliepeil. Ik vindt het koud en trek ook nog maar een fleece onder mijn motorjas aan. We rijden weer een uurtje verder als we door een andere motorrijder worden geattendeerd op twee grazende muskus ossen aan de overzijde van de weg. Die moeten we natuurlijk op de gevoelige sensor zetten en opslaan in het geheugen. We rijden weer verder en ik vraag me af  of er vandaag nog meer bijzondere gebeurtenissen zijn. We rijden richting Opdal. Vlak voor Opdal is de route over een paralel weg gepland. We slaan deze weg in maar na een kilometer gaat de weg over in onverhard. We proberen het een stukje maar na een kilometer of twee keren we om. De weg is te modderig en we weten niet of het beter wordt want de weg gaat nog verder stijgen. Om dat dit tijdens het plannen ook niet duidelijk was had ik al een alternatief. We rijden naar Opdal. Het weer betrekt en omdat het lunchtijd is besluiten we de bui in het restaurant af te wachten. We bestuderen de menu kaart en Jeroen, Gerard en ik besluiten het luch tellerken te nemen, Otto neemt enkel een spiegelei. Maar nadat het geserveerd wordt blijkt Otto toch spijt van zijn keuze te hebben. We hebben een ruime uitsmijter met spek en hij krijgt een zielig spiegelei geserveerd. Buiten regent het inmiddels en we treuzelen wat, gaan nog een keer naar het toilet. Dan gaan we toch vertrekken maar niet voordat we de  regenkleding hebben aangedaan. In Opdal nemen we de weg naar Sundalsora. We blijven op hoogte rijden totdat we in Sundalsora aankomen. Dit lijkt een slaperig stadje op een kruispunt van wegen aan een punt van de fjord. Doordat we sterk zijn gedaald is de temperatuur inmiddels opgelopen tot een 20 graden. Tijd voor koffie en zo snel mogelijk onze regenkleding en motorjas uit te doen. Na een echt lekkere koffie gaan we weer verder naar Kristiansund. Bijna direkt buiten Sundalsora rijden we een tunnel in. Mijn ogen hebben moeite van de volle zon te reageren op de bijna duisternis in de tunnel. De zonnebril die ik draag helpt ook niet. Ik zie bijna niets en ik schrik behoorlijk. Gelijk van het gas en snel de zonnebril laag op m'n neus zodat ik er overheen kan kijken. Goed voor het adrenaline gehalte zeg ik maar. Wat volgt is een mooie slingerweg aan de rand van de fjord. In bocht van de fjord stoppen we om foto's van het landschap maar ook van ons zelf te nemen. Als we weer verder rijden naderen we Kristiansund. Maar we zullen Kristiansund niet bereiken voor we tol hebben betaald. Nadat we de tunnel uitkomen, is weer tijd voor een kop koffie. We stoppen bij een supermarkt waar een restaurant bij zit. Terwijl we bij de motoren wachten haalt Otto een rondje koffie to go voor ons. Overigens zijn in Noorwegen nauwelijks restaurants en zeker geen snackbars of shoarma tenten. Mc Donalds is er alleen in Oslo. Maar de tankstations die wij hebben gezien vervullen ook een rol van een soort mc Donalds. Je kunt er hamburger menus en de traditionele polser (hotdog) kopen. We drinken onze koffie op aan de picknick tafel die buiten staat. Zo kunnen we zicht houden op onze beladen motoren. Dit buitenleven bevalt me wel, hoewel ik me realiseer dat we veel geluk hebben met het weer. Het is nog maar een paar kilometer naar de camping, we arriveren er om half zes. Bij de camping blijkt slechts een Hytte zonder douche en toilet beschikbaar te zijn. Toch besluiten we deze te nemen. We kunnen de motoren tot voor de Hytte rijden. Een vlugge blik laat zien dat het prima is. Het toilet is wel een stukje lopen, iets om rekening mee te houden. Na het ontladen van de bagage lopen we de stad in voor het diner. Maar wat in google earth een bruisende stad lijkt is een werkelijkheid een door de crisis getroffen stadje. Er zijn slechts een paar eetgelegenheden te vinden in het centrum.  Nadat we eerst een paar boodschappen hebben gedaan, kiezen we voor het chinees restaurant. Het is goed en we genieten ervan. Zeker omdat het een redelijk stuk lopen was. Van de chinees loodst Otto ons via de haven terug naar de camping. Zodoende hoeven we niet berg op te lopen. Aangekomen in de hytte hebben we van de wandeling dorst gekregen. Gelukkig hebben we boodschappen gedaan. In de hytte lijkt het wel een scenario uit een science fiction film. Er staan vier helmen aan de stroom.  We zijn inmiddels gewend aan het gebruik van het bluetooth communicatie systeem. Je kunt snel wat overleggen. Naast de helmen worden ook 3 actioncams opgeladen. Tenslotte zijn er nog 4 telefoons waarvan de accu ook opgeladen moet worden. Gelukkig hadden we van te voren bedacht om stekkerblokken mee te nemen. De actioncameras hebben slechts een beperkte opslag capaciteit en we halen de bestanden er elke avond vanaf. Dit geeft ons ook de gelegenheid om nog even terug te kijken op een geslaagde dag.

Rond 8 uur worden we vanzelf wakker. Na de verplichte sanitaire handelingen gaan we op zoek naar koffie. Die vinden we in een van de cafetarias. Samen met Otto ga ik buiten nog wat foto's maken. Door de ervaring van gisteren doen we nu een fleece aan voor dat we naar buiten gaan.

Om 09:30 mogen we weer naar het dek waar de motoren staan. We halen eerst onze spullen op uit de hut en checken nog een keer of we niets vergeten zijn. De motoren staan nog steeds zoals we ze achter gelaten hebben. Het schip maakt ook nauwelijks bewegingen. De woodland en de tanktas bevestig ik weer op hun plek, nadat ik eerst de spanband verwijder. Dan is het wachten tot we mogen gaan rijden. Je merkt aan iedereen om je heen dat ze dezelfde spanning voelen die ik ook voel. En dan mogen we van boord, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Precies buiten de terminal houdt de Noorse Politie een verkeerscontrole. Bij motorrijders wordt het rijbewijs gecontroleerd, kennelijk of men wel het A rijbewijs heeft. Sommigen moeten ook een alcohol proef blazen. Dit houdt natuurlijk op en ruim een uur later zijn we pas door de controle. Veel later dan gepland start onze reis naar Dombas, de eindbestemming van vandaag. Na vertrek gaat alles een beetje anders dan gepland. Door de vele tunnels is mijn navigatiesysteem van slag. Daarom besluiten we de E6 in noordelijke richting te volgen en daarna weer naar de route te navigeren. Dat gaat goed. We rijden twee uur door een mooi glooiend landschap over kronkelende wegen. Af en toe voelen we wat spetters regen, maar niets van betekenis. We stoppen op een parkeerplaatsje om de benen te strekken. In de planning hadden we pas in Dokka gestopt voor koffie, maar dat is dan nog een uur rijden. Na de korte stop rijden we weer verder om toch in Dokka te stoppen voor de lunch. We lunchen in het centrum van deze kleine plaats in het restaurant `kafe koppen´. Ze serveren heerlijke koffie en broodjes. Mijn keuze valt op het broodje kip met pittige saus. Om dat we al veel tijd verloren hebben en deze dag ruim 400 km moeten rijden, gaan we weer verder. We rijden Dokka uit en vervolgen onze weg naar Fagernes voor een tankstop. In principe houden we rekening met een tankstop iedere 200 km. Jeroen's K1200GT heeft niet zo´n grote actieradius dan onze RT´s. Ook hou ik er wel van om een veiligheidsmarge in te bouwen. Het is flink omhoog gegaan als we bij wegwerkzaamheden uitkomen. Het asfalt is weggehaald en we moeten over gravel rijden. Een ander stuk was voorzien van grotere stenen. Onze motoren zijn hier duidelijk niet voor gemaakt. Ik moet bekennen dat ik dit wel eng vond. Als je onderuit gaat heb je zeker veel schade. Maar we komen er allemaal zonder kleerscheuren vanaf. In fagernes stoppen we bij het tankstation en vullen onze tanks weer. Ook strekken we de benen weer even. Tijdens het maken van de route hebben we gezien dat het vanaf hier weer omhoog gaat. Om dat te kunnen filmen maken Gerard en Otto hun kuipruit schoon. We vertrekken weer en draaien weg nummer 51 op. Deze slingert zich omhoog tot voorbij de boomgrens. Zo hoog dat we even later tussen muren van sneeuw rijden. We stoppen om foto´s te maken. We zijn onder de indruk van het landschap. Van de sneeuw is op het wegdek niets te merken, ik ben benieuwd hoe de Noren dat doen. Volgens mij kunnen ze daar in Nederland nog wat van leren. Aan de temperatuur kun je merken dat je door de sneeuw rijdt, het is behoorlijk koud. Op sommige plekken waan je zelf op de Noordpool je ziet alleen nog maar sneeuw en ijs om je heen. Na een 60 kilometer dalen we weer. De sneeuw verdwijnt en de bomen verschijnen. Rond 18:00 komen we aan in Randsverk. Daar hadden we een koffiestop gepland maar nu is het eigenlijk etenstijd. Dombas is dan nog een 90 km rijden. We nemen toch koffie maar nemen wel een koek erbij. Maslov in optima forma. Van Randsverk gaat over weg met mooie bochten naar Heidal. In Heidal staat een mooie staafkerk maar omdat we al zo laat zijn, slaan we dat foto moment over. Rond 20:15 komen we dan aan in Dombas. De kazerne, waar onze Noorse collega Bengt een slaap plaats voor ons geregeld heeft, blijkt gesloten. Ik bel de opgegeven contactpersoon, niet veel later ontmoeten we hem en hij zorgt dat we sleutels voor onze kamer krijgen. Onze eerste overnachting in Noorwegen! We bergen de bagage op in de kamer, daarna gaan we hapje eten in een grilrestaurant, vlak bij de centrale rotonde in Dombas. Na het eten kijken we waar we morgenochtend kunnen ontbijten. We vinden een bakker, daar gaan we morgenochtend naar toe. Terug op onze kamer zijn we toch benieuwd hoe de foto's en film zijn gelukt. We zetten ze allemaal op een laptopje dat ik heb meegenomen. Just to be safe maak ik nog een backup op een externe harde schijf. De lens van mijn filmcamera blijkt gedraaid te zijn dus mijn beelden van vandaag zijn helaas niet te gebruiken. Gelukkig zijn de beelden van Otto en Gerard prima gelukt. Na dit verslag te hebben gemaakt is toch al 01:00 als ik in bed kruip.

Hoogteprofiel

Na een korte nacht wordt ik om 03:30 wreed uit mijn slaap gerukt door beide wekkers. Voor de zekerheid had ik twee wekkers gezet. Ik sta op en ga me wassen en scheren. Daarna kleed ik me aan om vervolgens de woodlandtas en de tanktas op de motor te bevestigen. Ik schuif de motor uit de achterpoort. Voor ik afscheid neem van Jeanette stuur ik Jeroen een SMS dat ik ga vertrekken. Om 04:15 start ik de motor en vertrek richting het avontuur. We hebben om 05:30 afgesproken bij tankstation de Bolder aan de A1 nabij Holten. Als ik het tankstation nader zie ik een ree op de snelweg staan. Ik denk die gaat terug lopen. Dus ik kijk in mijn spiegels en rem tot bijna stilstand. En inderdaad het dier kijkt naar mij en loopt vervolgens terug het zij terrein in. Ik kom als eerste aan bij het tankstation en tank de motor af en zet hem weg. Als ik afstap zie ik ook Gerard en Otto aankomen. Niet veel later komt Jeroen ook aanrijden. We zijn allemaal in opperste stemming ondanks het vroege tijdstip. 

Om 06:00 uur is het dan zover we bestijgen onze stalen rossen en draaien we richting Duitsland. Conform de planning arriveren we 2 uur later en 200 km verder op tankstation Wildeshausen Süd. We gooien de motoren weer vol peut en nemen zelf een bak koffie. Na de sanitaire stop draaien we weer de snelweg op voor de volgende 200 km.  De woodland geeft wat steun in de rug maar toch ben ik blij als de volgende tankstop opdoemt. Ik stap wat stijfjes af en haal de tanktas los om bij de tankdop te kunnen. Dat is bij de 1200RT toch wel mooier geregeld met dat klem systeem. Ik gooi de tank weer vol en rij de motor naar de zijkant. De druk op de blaas was ook verhoogd dus eerst maar een sanitaire stop. Het is nu niet ver meer naar Kiel. We nemen nog een bak koffie, het is inmiddels wel een stuk kouder geworden. Van de tankstop op Holmmoore vertrekken we naar Kiel. Van de snelweg neem ik ondanks het navigatiesysteem de verkeerde afslag, wel de goede weg maar de verkeerde kant op. Maar al vlug komt er een afslag en kan ik eraf en de andere kant weer erop. Vlak bij de terminal is nog een tankstation waar we de motoren aftoppen zodat we zolang mogelijk in Noorwegen kunnen rijden zonder te tanken. Daarna sluiten we aan in de rij bij de terminal. We hoeven echter niet zo heel lang te wachten, we mogen gelijk naar het schip rijden. Daar staan al heel wat motoren te wachten voor aan boord te gaan. Gelijk nadat we de motoren op de standaard hebben gezet komt de loadmaster aanlopen. Hij verteld ons hoe de motoren moeten worden vast gezet keurig met een foto voorbeeld. Kort daarna mogen we aan boord. Aan boord span ik de motor over de buddy vast. Ik heb een matje onder de spanband gedaan om de buddy niet te beschadigen. Met de tassen begeven we ons naar onze hut. De hut is niet al te groot maar van alle gemakken voorzien. Het bestaat uit een bedbank, een opklapbed en twee bedden die uit het plafond omlaag klappen tenslotte is er een TV en een natte cel. We dumpen onze spullen doen wat gemakkelijks aan en gaan op verkenning uit. Het is echt een groot schip met in het midden een soort boulevard met horecatentjes en shopjes. Er is een theater een casino en zelfs een beauty centre. Die laatste hou ik maar voor gezien, er is geen beginnen aan bij mij. Het café roept ons en we besluiten ons een klein biertjuh te gunnen. Ongeveer halverwege het biertjuh verschijnt er op de loopbrug  een zangeres die ons entertaint met een liedje. Na afloop nodigt ze ons uit voor het theater.Wij gaan eerst maar eens aan dek kijken. Maar daar is het van frismans terwijl in het schip het eigenlijk behoorlijk warm is. Mijn lichaam geeft aan dat het tijd is om te kijken waar we kunnen eten. We kijken bij alle eetgelegenheden wat ze hebben en wat je daar dan voor moet betalen. De duurste had je moeten reserveren, jammer te laat! (NOT). We hebben geen zin in pizza en tappas dus begeven we ons naar de hamburger tent bij het zonnedek. Geen verkeerde keuze ik kijk verrast naar de hamburger, deze is zo groot dat ik hem amper op krijg.  Voor de koffie gaan we naar het observatiedek. Hier kun je in de vaarrichting kijken naar wat er op zee zo allemaal gebeurt. We genieten van de koffie en de zonsondergang. Na het laatste biertje op de verjaardag van Otto begeven we ons nog steeds vol maar ook moe naar onze hut voor een welverdiende nachtrust.

Deze website maakt gebruik van cookies enkel om de website goed te laten functioneren, er wordt geen persoonlijke data vastgelegd.
Ok